Integracja Sensoryczna

Metoda Integracji Sensorycznej (SI) powstała w latach 70. XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Jej autorką jest Jean Ayres – profesor psychologii, pedagog, terapeuta zajęciowy.

Mianem integracji sensorycznej określamy proces w którym informacje płynące ze świata zewnętrznego są odbierane i przekazywane do odpowiednich części układu nerwowego, który z kolei na za zadanie je prawidłowo zinterpretować i odpowiedzieć na nie.

Zwykle nie jesteśmy świadomi zachodzących procesów, gdyż odbywają się one w obrębie ośrodkowego układu nerwowego na poziomie podświadomości, dlatego nie zdajemy sobie sprawy, że nasz układ nerwowy odbiera i rejestruje informacje płynące z dotyku, ruchu, siły grawitacji czy pozycji ciała.

Nieprawidłowa integracja sensoryczna przejawia się tzw. dysfunkcjami czyli zaburzeniami. Zaburzenia integracji sensorycznej przejawiają się nieprawidłowościami w zakresie przetwarzania bodźców sensorycznych w obrębie systemów czuciowego (dotykowego i proprioceptywnego – czucie ciała bez kontroli wzroku), przedsionkowego (równowaga), słuchowego, wzrokowego, węchowego i smakowego.

Najczęściej występującymi dysfunkcjami są: obronność dotykowa (nadmierna wrażliwość na odbierane bodźce dotykowe), dyspraksja (problem z zaplanowaniem i wykonaniem nowych czynności ruchowych), niepewność grawitacyjna (przejawiająca się lękiem przy zmianach położenia ciała).

Nieprawidłowości te mogą być rozpoznawane u dzieci w normie intelektualnej z trudnościami w uczeniu się, u dzieci z nadpobudliwością ruchową, autyzmem, zespołem Downa, mózgowym porażeniem dziecięcym.

Stopień zaburzeń jest różny.

Rozpoczęcie terapii integracji sensorycznej poprzedzone jest dokładną diagnozą dziecka, a ta wywiadem, opartą na Testach Południowokalifornijskich i Obserwacji Klinicznej. Na tej podstawie zostaje opracowany indywidualny plan terapii.

Oto kilka objawów mogących stanowić wskazanie do przeprowadzenia badania integracji sensorycznej:

• dziecko unika huśtawek, zjeżdżalni, karuzeli lub nadmiernie poszukuje tego typu rozrywek

• ma trudności w przepisywaniu z tablicy, czytaniem z tablicy,

• często myli stronę prawą i lewą w obrębie własnego ciała, w otaczającej przestrzeni

• potyka się, upada częściej niż rówieśnicy,

• źle toleruje czesanie, mycie głowy, podczas mycia zębów miewa odruch wymiotny,

• rzucanie i łapanie piłki jest dla niego trudne

• ma kłopoty z samodzielnym ubieraniem się, zwłaszcza zapinaniem guzików, sznurowaniem

• okazuje niepokój, gdy musi oderwać nogi od podłoża np. przy wchodzeniu na drabinę, na wysokie schody

• ma obniżone napięcie mięśniowe, wady postawy,

• wchodzi po schodach dostawiając nogi do siebie na każdym stopniu (nieprawidłowe dla dzieci powyżej 3 lat)

• nie lubi podskakiwać, robić fikołków, turlać się po podłodze

• często zdarzają mu się „przykre przygody” tj., rozlanie soku, rozsypanie cukru,

• jest nadmiernie ruchliwe, nie może usiedzieć w jednym miejscu,

• trudno się koncentruje a łatwo rozprasza,

• ma problemy w samodzielnym myciu się, korzystaniu z toalety,

• często chodzi na palcach

• ma niewłaściwy, dziwaczny sposób trzymania różnych przedmiotów codziennego użytku tj. łyżki, kredki, nożyczek

• nawet drobne urazy wywołują gwałtowną reakcję i nadmierne narzekania

• podczas gimnastyki czy rytmiki wielu ćwiczeń nie jest w stanie wykonać

Terapia SI to zajęcia nakierowane na stymulację zmysłów. Są dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka i mają postać „naukowej zabawy”, która jest dla dziecko przyjemnością i jednocześnie pracą, nastawioną na osiągnięcie sukcesu.

To ćwiczenia, które mają „nauczyć układ nerwowy” dziecka właściwego odbierania i reagowania na informacje odbierane przez jego zmysły (dotyk, wzrok czy słuch) aby umożliwić dziecku zdobywanie nowych umiejętności i wiedzy, rozwijać jego pasje i zainteresowania.

www.integracjasensorycznaopole.pl